عليه السلام انك لم تستخف بالفأرة و انما استحففت بدينك ان الله حرم الميتة من كل شىء . ( وسائل الشيعه جلد 1 / 149 ) جابر از امام باقر عليه السلام نقل مى نمايد : شخصى خدمت آن حضرت رسيد گفت كه موشى در خمره اى افتاده كه روغن يا روغن زيتون بوده است درباره خوردن آن چه مىفرمائيد ؟ امام عليه السلام فرمود : نخور . او گفت : موش افتاده چيز مهمى نيست و من نمىتوانم براى آن غذاى خود را رها سازم . امام فرمود : تو موش را سبك نشمردى بلكه دين خود را سبك شمرده اى . خداوند مردار از هر چيزى را حرام نموده است . اين گونه بى مبالاتى عملى از ساحت قدس راه و روش اهل بيت عصمت عليهم السلام و پيروان مخلص و متعبد آنان به دور است و نيز اينكه بخواهند در اذكار و اوراد مانند بعضى از طوائف صوفيه از خود و از روى سليقه شخصى خود راهى يا ذكرى را ابداع و اختراع نمايند شديداً پرهيز نموده اند . همانگونه از تاويلات نظرى و دخل و تصرف در احكام خدا به شدت پرهيز مى كردند ، كارى كه برخى انجام داده يا مى دهند كه بر طبق ميل خود و بدون دليل و كوشش و اجتهاد فقهى خواسته اند احكام الهى را تبديل و تغيير دهند . ويژگى ديگر كه بايد به آن توجه كرد اين است كه راه صحيح سيروسلوك شرعى و شيعى از افراط و تفريط مبرا است . يك بعدى و تك نگرى و غفلت از جامعيت حيات معقول انسانى آفت بزرگى است كه قرآن و پيامبر و اهل بيت او عليهم صلوات الله به آن توجه داده اند ، سسس اعتدال است كه منطبق بر صراط مستقيم است و اهل اعتدال مىتوانند گواه بر ساير انسان ها باشند . خداوند مى فرمايد : « و كذالك جعلناكم امة وسطاً لتكونوا شهداء على الناس و يكون الرسول عليكم شهيداً . ( بقره / 142 ) » اين چنين ما شما را امتى ميانه و معتدل قرار داديم تا گواه بر مردم بوده باشيد و پيامبر گواه برشما باشد . شرعى و قرآنى بودن سيروسلوك به جامعيت و اعتدال آن است اگر چيزى جانب افراط يا تفريط آن غالب شد از حقيقت خود خارج شده است . عبادت وقتى شرعى و قرآنى است كه هم جنبه ملكوتى آن محفوظ باشد و هم جنبه ملكى او . توجه به يك طرف آن با حقيقت ناب آن منافات دارد . اولياء مكرم اسلام از عبادت و سيروسلوكى كه در آن بىاعتنا به ساير جنبه هاى حقوقى ، تربيتى و اجتماعى شده باشد پرهيز داده و آن رامخالف سيره و روش خود مى دانند . به اين روايت توجه فرماييد :